یکی از نعمت های بزرگ وکرامتهای درخشان وغنی ساز خداوند کریم نعمت گرسنگی تشنگی است.نعمت خالی کردن و کاستن شکم از طعام خود بزرگترین طعام است.آن چه را که در فربهی به دنبال آن هستیم سرچشمه اش در لاغری و تهی کردن است.خدای تبارک و نعالی به حضرت موسی فرمود:که من علم را در گرسنگی قرار دادم ومردم آن را در سیری می جویند.در گرسنگی قلب روحانی و روشن می شود ودر سیری تنبلی رکودو رخوت وسستی پدیدارمی گردد.در گرسنگی حاکمیت بر تن تجلی می یابدو در سیری تن حاکم بر خویشتن می گردد.