افروز

خداوند در یک حدیث قدسی به پیامبر فرمود:اگر کسی طبق رضای من عمل کند 3چیز را برایش ملازمه می کنم

1-معرفتی از مقام شکر به او یاد می دهم که دیگر نسبت به نعمتها ناسپاسی نکند2-سر دوراهیها محبتی از خودم به او می دهم که محبت هیچ مخلوقی را بر محبت من ترجیح ندهد.روح انسان باید خیلی بزرگ باشد تا خدا را دوست داشته باشد

روح انسان باید به اندازه ای وسعت پیدا کند که دنیارا دوست نداشته باشد بلکه خدا واولیائ خدا را دوست داشته باشد. مقام

حبیب الله مختص 14 معصوم است یعنی خدا آنها را دوست دارد همه ی محبتش را نثار آنها کرده واگر هرکس به اندازه

ای که در سایه رسول خدا راه برود او هم محبوب خدا میشود.

3-درظلمت شب وروشنی روزمن با او خلوت ونجوا می کنم.در باطن او با او صحبت می کنم.در سر خودش با او حرف

می زنم اشتغالات روزش مانع نجوا با من نمی شود.اوتحصیل می کند ،اداره می رود ،بازار میرود اما بازبا من خلوت دارد.گفتگویش با مخلوق دیگر تمام می شود. همراهی غیر خدا را  تحمل نمی کند مگر برای خدا باشد مثل انبیا واولیا

که با محبت خدا سراغ مردم میروندوآنهارا هدایت می کنند.آنها اول با محبت خدا اهل مناجات شدند وازخلق بریدند.بعد

ماموریت پیدا کردند که مخلوقات را به خدا برسانندودستگیری از خلق کنند.اگر مومن به جایی برسد که به جای محبت

دنیا محبت خدارا داشته باشد آن وقت قیمت این دل زیاد می شود اگر بخواهیم بدانیم چقدر می ارزیم باید ببینیم دلمان جای

چه کسی است چه کسی را دوست داریم. خداوند همه ی خیرها را به 14 معصوم داده است.اگر بخواهیم بدانیم از این

خیرها به ما هم رسیده یا نه باید به خودمان نگاه کنیم اگر اهل طاعت را دوست داشته باشیم واز اهل معصیت بیزار باشیم

معلوم می شود که خیری در ما هست و خدا به خاطر آن مارا دوست دارد.اگر دیدیم اهل معصیت را دوست داریم واز

اهل اطاعت بیزاریم پس خیری در ما نیست وخدا مارا دوست ندارد.انسان همه ی وجودش همراه با محبوب هایش است

هم در دنیا هم درآخرت.یکی از اعراب با دیه نشین از رسول الله پرسید قیامت کی بر پا می شود. حضرت فرمودند:

تو برای قیامت چه آماده کردی ؟عرض کرد من زیاد اهل عمل نیستم اما یک سرمایه دارم وآن این است که شما را دوست

دارم.حضرت فرمودند:اگر راست بگویی در قیامت هم با من هستی

نزدیک ترین راه برای رسیدن به محبت خدا محبت معصوم است واز بین همه ی این راهها میان برترین راه گریه بر امام حسین است.